• Μεγάλα γράμματα
  • Κανονικά γράμματα
  • Μικρά γράμματα

ΟΜΙΛΙΑ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΛΑΔΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΤΡΙΤΗ ΣΤΗΝ Ι. ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΜΗΝΑ ΣΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΑ 190 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΧΙΟΥ (1822)

E-mail Εκτύπωση PDF
dscf7290aΣεβασμιώτατε, Χριστός Ανέστη!

Τα χιώτικα τα χώματα

με τη βελόνα αν σκάψεις

αίμα παλικαριών θα βρεις

κόκαλα θα ξεθάψεις.

Είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχει πέτρα που να μην έχει βαφτεί με αίμα στον μαρτυρικό τούτο τόπο, δεν υπάρχει μαστιχόδεντρο που να μη γνώρισε μία θυσία, δεν υπάρχει βράχος που να μη θυμίζει μία δόξα. Σήμερα χίλιοι ψίθυροι, μυριάδες φωνές βγαίνουν από τα στόματα της χιώτικης κοινωνίας για να υμνήσουν και να δοξάσουν τον Αναστημένο Κύριό μας και να προσευχηθούν για την αιώνια ανάπαυση των θυμάτων της τουρκικής θηριωδίας στη σφαγή της Χίου το Πάσχα του 1822.

Το 1566 ήρθαν οι Τούρκοι στο νησί και το κατέκτησαν με τη βοήθεια των 7.000 Χιωτών που είχαν απομείνει στο νησί, εξαιτίας της απάνθρωπης συμπεριφοράς των προηγούμενων κατακτητών, των Γενουατών. Ο σουλτάνος Σελήμ ο Β΄ χορήγησε ζηλευτά προνόμια στους Χιώτες, αφού διάβασε την αναφορά του Πιαλή πασά. Το νησί αναπτύχθηκε γρήγορα και το 1800 μ. Χ. ήταν τόπος πλούσιος και οι 120.000 κάτοικοι του νησιού ζούσαν ξέγνοιαστη ζωή.

Τον Απρίλιο του 1821 ο Υδραίος ναύαρχος Ιάκωβος Τομπάζης κατέπλευσε στο νησί με 25 πλοία για να ξεσηκώσει τους Χιώτες σε επανάσταση. Οι Τούρκοι αμέσως πήραν ως ομήρους τον Μητροπολίτη Πλάτωνα Φραγκιάδη με τον διάκονό του Μακάριο Γαρρή ή Γέμελο και 46 προκρίτους από την πόλη και τα μαστιχόχωρα. Οι δημογέροντες ζήτησαν από τον Τομπάζη να φύγει και να επανέλθει αφού φέρει εγγυήσεις από το Δημήτριο Υψηλάντη μαζί με όπλα και πολεμοφόδια, τονίζοντάς του ότι είναι άοπλοι και άπειροι στον πόλεμο. Ήξεραν ότι σε περίπτωση αποτυχίας ο σουλτάνος Μαχμούτ ο Β΄ δεν θα άφηνε πέτρα πάνω στην πέτρα. Ο ναύαρχος υπάκουσε αφού δεν μπορούσε να εγγυηθεί για τη νίκη.

Ένα χρόνο αργότερα στις 11 Μαρτίου 1822, με προτροπή του Αντωνίου Μπουρνιά από την Πυραμά, αποβιβάστηκαν στο Κοντάρι 2.500 Σαμιώτες χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με την κεντρική κυβέρνηση. Οι Τούρκοι κλείστηκαν στο κάστρο αλλά ο Λυκούργος Λογοθέτης, ήρωας για τη Σάμο αλλά υπεύθυνος για τη σφαγή της Χίου, δεν εκμεταλλεύτηκε τον αιφνιδιασμό.

Από τις 11 Μαρτίου μέχρι τις 30 Μαρτίου που κατέπλευσε στο νησί ο τουρκικός στόλος με επικεφαλής τον αρχιναύαρχο Καρά Αλή, ο Λογοθέτης με το Μπουρνιά μάλωναν για το ποιος θα είναι ηγεμόνας και ποιος αρχιστράτηγος και πώς θα μοιράσουν τα πλούτη του νησιού που ακόμα δεν είχαν ελευθερώσει. Όταν έφτασε ο Καρά Αλής, ο Λογοθέτης έλυσε την πολιορκία, οι Σαμιώτες μπήκαν στα πλοία και έφυγαν και ο ίδιος ο Λογοθέτης κατέφυγε πρώτα στον Ανάβατο και από κει στη Σάμο. Ελάχιστοι Σαμιώτες έμειναν στο νησί να βοηθήσουν τους Χιώτες.

Οι φιλήσυχοι πρόγονοί μας καλούνταν, ανίδεοι από πόλεμο και άοπλοι, να αντιμετωπίσουν 7.000 τακτικό στρατό και δεκάδες χιλιάδες στίφη ατάκτων, τα ταγκαλάκια που έρχονταν από τα απέναντι παράλια για να κλέψουν, να καταστρέψουν και να σφάξουν. Οι Χιώτες εξαπολύονται στα παράλια της Ελίντας, της Βολισσού, του κάβου Μελανιού με την ελπίδα πως κάποιο πλεούμενο θα ανοίξει πανιά για το ταξίδι της λύτρωσης.

Πολλοί ανηφορίζουν λόφους και βουνά για τη Νέα Μονή και τον Άγιο Μηνά που τα ψηλά τείχη προσφέρουν ασφάλεια. Υπολογίζονται σε 3.000αυτοί που ήρθαν σε τούτο τον αιματοβαμμένο τόπο με την ελπίδα πως οι Τούρκοι θα σεβαστούν τον ιερό χώρο του Μοναστηριού.

Την 1η Απριλίου του 1822, Μεγάλο Σάββατο, ο Βαχήτ πασάς κάλεσε τους αρχηγούς των ατάκτων Κιουτσούκ Αχμέτ Μπέη και τον έστειλε προς το Βροντάδο και το ντελήμπαση Σουλεϋμάν αγά προς τα Θυμιανά. Οι Θυμιανούσοι με αρχηγό τον Εμμανουήλ Αγγελινίδη και λίγους Σαμιώτες, αντιστάθηκαν σθεναρά. Όμως δεν κατάφεραν να νικήσουν και ακολούθησε γενική σφαγή και καταστροφή. Υποστηρίζεται ότι ολόκληρο το χωριό ξεκληρίστηκε. Την ίδια καταστροφή γνώρισε και το Νεχώρι λίγες ώρες αργότερα.

Ακολούθως τα Τουρκικά στίφη στράφηκαν κατά του Μοναστηριού αλλά δεν μπόρεσαν να το εκπορθήσουν. Αποσύρθηκαν τη νύχτα μετρώντας αρκετές απώλειες, με σκοπό να ανασυνταχθούν και να ζητήσουν ενισχύσεις. Η νύχτα του Μεγάλου Σαββάτου προς Κυριακή του Πάσχα 2 Απριλίου 1822 προχωρούσε αγωνιώδης, και ενώ οι ηρωικοί υπερασπιστές ετοίμαζαν την άμυνα της επόμενης ημέρας, 1.000 περίπου άμαχοι έφυγαν προς Άγιο Γεώργιο Συκούση με την ελπίδα της σωτηρίας.

Η αναστάσιμη Θεία Λειτουργία που τελούσε ο ιεροκήρυκας της Μητρόπολης παπά Ιάκωβος Μαύρος διεκόπη από τους αλαλαγμούς των 15.000 Τούρκων και τους κανονιοβολισμούς των δύο τηλεβόλων που τους είχε προμηθεύσει ο διοικητής του Θολοποταμίου Ιλιάς αγά Ελέζογλους. Οι κανονιοβολισμοί από τους Μύλους προξένησαν ρήγμα στο τείχος και εκεί ο Ιωάννης Φατούρος από τα Θυμιανά, ο Κων/νος Μονογιός από το Νεχώρι και οι υπόλοιποι αγωνιστές, ανάμεσά τους ελάχιστοι Σαμιώτες, αν και στην αρχή κατάφεραν να θανατώσουν αρκετούς από τους εχθρούς, δεν άντεξαν. Τα νέα ρήγματα στο τείχος επέτρεψαν την είσοδο του μενόμενου στίφους των πολιορκητών.

Όλοι οι αγωνιστές έπεσαν μαχόμενοι και μετά ξεκίνησε η απανθρωπότερη σφαγή, λεηλασία και αρπαγή σκλάβων στην ιστορία του μυροβόλου νησιού μας. Όσοι χριστιανοί δεν κατάφεραν να μπουν στο Καθολικό της Μονής, σφαγιάστηκαν και αιχμαλωτίστηκαν. Μέσα στο ναό ήταν τόσος ο συνωστισμός που οι Τούρκοι δεν μπορούσαν να ανοίξουν την πόρτα και αφού ξήλωσαν ένα μέρος της στέγης, έριξαν αναμμένα στουπιά και τους έκαψαν όλους ζωντανούς. Ελάχιστοι ήταν όσοι τελικά σώθηκαν. Τον ηγούμενο Θεοδόσιο Λουφάκη από τους Ολύμπους τον ανασκολώπησαν στον ιστό της Αναστάσεως ενώ ολοκαυτώθηκε ο ιερομόναχος Θεοδόσιος Κουμάκης. Τον παπά Ιάκωβο Μαύρο που αρνήθηκε να προσκυνήσει το Κοράνιο αφού τον βασάνισαν τον θανάτωσαν χτυπώντας τον με χατζάρι στο κεφάλι.

Το ολοκαύτωμα του Αγίου Μηνά και γενικά η γενοκτονία των Χιωτών με τους 43.000 σφαγιασθέντες και 37.000 σκλάβους στην Ανατολή, είχαν ως αποτέλεσμα να φανεί το αληθινό πρόσωπο της Τουρκίας. Ο ευρωπαϊκός τύπος ασχολήθηκε για αρκετό χρονικό διάστημα με τις θηριωδίες των γειτόνων μας και διογκώθηκε το φιλελληνικό κίνημα.

«Ίτε παίδες Ελλήνων, ελευθερούτε πατρίδα, Θεών τε πατρώων έδη, παίδας, γυναίκας τε, νυν υπέρ πάντων ο αγών», γράφει ο Αισχύλος στην τραγωδία «Πέρσες». Τα τρία μεγαλύτερα ιδανικά του Έλληνα ήταν πάντοτε η πίστη στο Θεό, η αγάπη στην πατρίδα και η αφοσίωση στην οικογένεια. Χρόνια και αιώνες οι Ελληνίδες μάνες γαλουχούσαν τα βλαστάρια τους με αυτά τα ιδανικά, τα νανούριζαν με την ιδέα της λευτεριάς, -του ύψιστου αυτού αγαθού,- και ο παπάς και ο δάσκαλος προετοίμαζαν τους μελλοντικούς ήρωες ενσταλάζοντας στην ψυχή τους το άγχος της σκλαβιάς, το μίσος κατά του κατακτητή και την επαναστατημένη συνείδηση. Σήμερα αυτά τα ιδανικά πολεμούνται και μάλιστα νόμιμα αφού ψηφίζονται νόμοι από τους εκπροσώπους του λαού, εις βάρος του ελληνορθόδοξου λαού.

Ο Ισοκράτης πριν από 2.400 χρόνια είπε για τη δημοκρατία των ημερών του: Ενώ η Δημοκρατία μας είναι διεφθαρμένη, εμείς τίποτε δεν κάνουμε για να τη διορθώσουμε. Όμως οι πρόγονοί μας, ο Σόλων και ο Κλεισθένης δεν έκαναν τέτοια δημοκρατία. Δεν παιδαγωγούσαν τους πολίτες, ώστε να θεωρούν «την μεν ακολασίαν δημοκρατίαν, την δε παρανομίαν ελευθερίαν την μεν αναίδειαν του λόγου ως ισότητα την δε αναρχίαν ευδαιμονίαν». Η πολιτεία στα χρόνια εκείνα « μισούσα και κολάζουσα» (τιμωρούσα) όλους αυτούς, έκανε όλους τους πολίτες «βελτίους και σωφρονεστέρους».

Δυστυχώς και σήμερα βασιλεύει η αναρχία, η παρανομία είναι καθεστώς και η αυθάδεια ανθεί σ’ όλα τα επίπεδα της κοινωνίας. Και αυτό, κύρια αιτία του έχει την απομάκρυνσή μας από το Θεό. Γίναμε αποστάτες και δεν ακούμε το λόγο του Θεού διά στόματος του Αποστόλου Παύλου στην προς Εβραίους επιστολή του «Βλέπετε αδελφοί μη ποτέ έσται εν τινι υμών καρδία πονηρά απιστίας εν τω αποστήναι από Θεού ζώντος». Προσέχετε αδελφοί μήπως και εις κανένα από σας γίνει πονηρή, σκληρή και άπιστη η καρδιά εξ αιτίας της αποστασίας από τον Θεό τον ζώντα.

Ποιος υπολογίζει την αρετή; Λίγοι δυστυχώς. Για τους πολλούς σκοπός είναι το χρήμα που προσπαθούν ν’ αποκτήσουν όχι με τίμιο ιδρώτα. Γιατί με το Ευαγγέλιο κανείς δε γίνεται πλούσιος∙ ο πλούτος συνδέεται κατά κανόνα με την αδικία. Η φιλαργυρία εξέθεσε τη φτωχή μας πατρίδα διεθνώς. Η τεμπελιά, η ελαστική συνείδηση, η απάτη, οι εύκολες παροχές, το μαύρο χρήμα, οι καταχρήσεις, η δωροδοκία, η φοροδιαφυγή, οι «τυφλοί» που βλέπουν, οι «ανάπηροι» που είναι υγιέστατοι, όλα αυτά υπονόμευσαν την Ελλάδα. Όλα αυτά μας έκαναν ρεζίλι και δικαιώσαμε, δυστυχώς, το γαλλικό λεξικό Λαρούς το οποίο γράφει Έλληνας, Γκρεκ ίσον κλέφτης. Αποκτήσαμε τον τίτλο του κλέφτη, του απατεώνα, του καταχραστή.

Οι πρόγονοί μας έλεγαν: «Πας ό τ’ επί γης και υπό γης χρυσός, αρετής ουκ αντάξιος» Ένα δράμι αρετής αξίζει περισσότερο απ’ όλο το χρυσάφι της γης. Σήμερα τα λησμονήσαμε αυτά. Μετά από τη νίκη του Μαραθώνα, πανικόβλητοι οι Πέρσες άφησαν στο πεδίο της μάχης λάφυρα, πλούτο αμύθητο. Οι Έλληνες όρισαν να τα φυλάει τη νύχτα ο Αριστείδης. Κι αυτός δεν άγγιξε ούτε ένα περσικό οβολό, δεν πήρε για τον εαυτό του τίποτα. Πέθανε φτωχός και επειδή δεν είχε καθόλου χρήματα ετάφη δημοσία δαπάνη. Αλλά και στα νεώτερα χρόνια ο Νικόλαος Πλαστήρας, πέθανε πάνω σ’ ένα στρατιωτικό ράντζο πάμφτωχος αν και είχε διατελέσει 2 φορές Πρωθυπουργός.

Η μικρή μας Ελλάδα έχει μεγάλη ιστορία και θα ‘πρεπε να διδασκόμαστε από τα λάθη του παρελθόντος και να μην τα επαναλαμβάνουμε. Μετά τον πόλεμο που κήρυξε η Τουρκία εναντίον της Ελλάδας το 1897, η νικήτρια Τουρκία στη διάσκεψη του Τοπ-Χανέ, εκτός των άλλων ζήτησε και οικονομική αποζημίωση εκατό εκατομμυρίων χρυσών φράγκων. Η πληρωμή θα γινόταν με δάνειο που θα παρεχόταν στην Ελλάδα με την εγγύηση των Μεγάλων Δυνάμεων με τόκο 2%. Αυτό όπως φάνηκε αργότερα ήταν προμελετημένο από το Γερμανό αυτοκράτορα και τους φίλους του Αυστριακούς. Η γερμανική κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι με τις εγγυήσεις που δίνονταν, βλάπτονταν τα δικαιώματα των παλαιοτέρων δανειστών της Ελλάδας που είχαν στα χέρια τους ελληνικά χρεώγραφα. Γι’ αυτό πρότεινε να εγκατασταθεί στην Ελλάδα ευρωπαϊκός ή διεθνής οικονομικός έλεγχος για όλα τα δημόσια χρέη της. Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Δημήτριος Ράλλης έλεγε στη βουλή ότι θίγονται με τον έλεγχο αυτό, η αυτονομία, η ηθική αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού και η εγκατάσταση ευρωπαϊκής επιτροπής στην πρωτεύουσά του αποτελεί «κράτος εν κράτει». Τελικά ο έλεγχος περιορίστηκε στα δημόσια εξωτερικά χρέη και οι εγγυήτριες χώρες έστειλαν αντιπροσώπους τους στην Αθήνα με πλουσιότατες αμοιβές σε βάρος του αδύνατου ελληνικού προϋπολογισμού και του ιδιαίτερου ταμείου που δημιουργήθηκε για να συγκεντρώνονται εκεί χρήματα απ’ όλα τα δημόσια έσοδα. Τότε 1897, σήμερα 2012. Η διαφορά στα πρόσωπα μόνο και σε κάποιους ορισμούς λέξεων.

Σε έρευνα του δημοσιογράφου Βίκτωρα Νέτα, αποκαλύπτεται ότι ο ουσιαστικότερος λόγος της ανατροπής της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, του γέρου της Δημοκρατίας, στις 15 Ιουλίου 1965, υπήρξε η δυσαρέσκεια του τότε Προέδρου των Η.Π.Α. Λίντον Τζόνσον, επειδή ο Γεώργιος Παπανδρέου δεν υπέκυψε στις πιέσεις του να αποδεχθεί το σχέδιο Άτσεσον που προέβλεπε διχοτόμηση της Κύπρου και παραχώρηση του Καστελόριζου στην Τουρκία. Ο γέρος της Δημοκρατίας είχε πει στους συνεργάτες του: «Τελειώσαμε. Οι μεγάλοι δεν τα συγχωρούν αυτά». Λίγες μέρες αργότερα ο Τζόνσον κάλεσε τον Έλληνα πρεσβευτή Μάτσα και αφού του επανέλαβε με απειλητικό τρόπο τα περί σχεδίου Άτσεσον και την υποχρέωση υπακοής της Ελλάδας τελείωσε με τούτα τα λόγια: «Πληρώνουμε πολλά αμερικάνικα δολάρια στους Έλληνες κύριε πρέσβη. Αν ο πρωθυπουργός σας μου μιλήσει για δημοκρατία, βουλή και σύνταγμα, τότε εκείνος, η Βουλή και το Σύνταγμά του μπορεί να μην κρατήσουν και πολύ.» Ολόκληρο το διάλογο του πρέσβη με τον πρόεδρο των Η.Π.Α. τον δημοσίευσε σε βιβλίο του ο Γεράσιμος Τσιγάντες, γιος του ταξίαρχου Χρυστόδουλου Τσιγάντε, το 1977 στη Νέα Υόρκη.

Μπορεί ο Παπανδρέου το 1965 να έχασε την καρέκλα του, μπορεί να καταλύθηκε η δημοκρατία το 1967 με την αμερικανοκίνητη χούντα του Παπαδόπουλου, όμως το Καστελόριζο παραμένει ελληνικό έδαφος και η Κύπρος περιμένει δίκαιη λύση.

Ένα απομένει να κατανοήσουμε. Ούτε η ευρωπαϊκή ένωση, ούτε οι διεθνείς οργανισμοί μπορούν να μας βοηθήσουν, αν εμείς δεν φροντίσουμε να βοηθήσουμε την πατρίδα μας. Και τα έθνη παρακμάζουν όταν λησμονούν την πνευματική τους κληρονομιά. Ας μην ξεχνάμε πως χωρίς πίστη στο Θεό, χωρίς αγάπη στην Ελλάδα μας, χωρίς σεβασμό στην οικογένεια, χωρίς ηθικές αρχές, χωρίς αίσθημα ευθύνης και συνέπεια στις υποχρεώσεις δε μεγαλουργούμε. Ας παραμερίσουμε τον εθνοκτόνο ατομισμό και ας ακούσουμε τη φωνή του Σολζενίτσιν: «Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει το Θεό και γι’ αυτό συμβαίνουν όλα αυτά. Αν η συνείδηση δεν αφυπνιστεί κανένα οικονομικό μοντέλο δεν πρόκειται να μας σώσει.» Ο αναστημένος Ιησούς Χριστός μπορεί. Διά στόματος Αποστόλου Παύλου μας λέγει: «Ου μη σε ανώ, ουδ’ ου μη σε εγκαταλίπω∙ ώστε θαρρούντες ημάς λέγειν∙ Κύριος εμοί βοηθός και ου φοβηθήσομαι τι ποιήσει μοι άνθρωπος.»

Ευχαριστώ!

Νέα Τρίτη, 2012

πατήρ Νικόλαος Κλαδιάς

Χάρτης της νήσου Χίου
 

map2  

Χίος το Αγιονήσι ( Μέρος 1ο )

Χίος το Αγιονήσι ( Μέρος 2ο )

Χίος το Αγιονήσι ( Μέρος 3ο )

Βρίσκεσθε εδω: ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΟΜΙΛΙΕΣ ΟΜΙΛΙΑ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΛΑΔΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΤΡΙΤΗ ΣΤΗΝ Ι. ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΜΗΝΑ ΣΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΑ 190 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΧΙΟΥ (1822)