Κυριακή
22 Σεπτεμβρίου

Φωκά ιερομάρτυρος, Ισαάκ και Μαρτίνου μαρτύρων

TheioKirigma

Ἀριθμός 35

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ

8 Σεπτεμβρίου 2019

(Γαλ. ϛ΄ 11-18 )

“᾽Εμοί δέ μή γένοιτο καυχᾶσθαι, εἰ μή ἐν τῷ Σταυρῷ τοῦ Κυρίου,…» (Γαλ. στ΄ 14)

Τό ἀποστολικό ἀμάγνωσμα τῆς Κυριακῆς βρίσκεται ἀδελφοί μου μέσα στήν προοπτική τῆς μεγάλης ἐορτῆς τῆς ὑψώσεως τοῦ τιμίου καί ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Παρμένο ἀπό τήν πρός Γαλάτας ἐπιστολή τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ἀναφέρεται στό τί ἀποτελεῖ καύχημα τοῦ ἀποστόλου. «᾿Εμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ».
Ὁ ἀπόστολος καυχᾶται γιά ἐκεῖνο πού γιά τούς ᾽Ιουδαίους ἦταν σκάνδαλο καί γιά τούς εἰδωλολάτρες ἀνοησία: τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου. Γιατί; Διότι ὡς γνωστόν πάνω στόν Σταυρό ἀποκορυφώθηκε ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο. Μέ τόν Σταυρό ὁ ἄνθρωπος ὁδηγήθηκε στήν ἐλευθερία καί τή χαρά τῆς ἀληθινῆς ζωῆς: τή μετοχή του στό ἀποτέλεσμα τοῦ Σταυροῦ, τήν ᾽Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ. ῎Ετσι καύχηση γιά τόν Σταυρό σημαίνει καύχηση γιά τό μυστήριο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πού νίκησε τόν θάνατο καί τόν ἐγωϊσμό, δείχνοντας τήν αἰώνια ζωή ὡς προοπτική τοῦ ἀνθρώπου. Παράδοξο πραγματικὰ τὸ περὶ Σταυροῦ κήρυγμα τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Τὸ μοναδικό του καύχημα, λέει, εἶναι ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ. Παράδοξο γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, πολὺ δὲ περισσότερο γιὰ τοὺς πιστοὺς τῆς ἐποχῆς μας. Διότι ὅπως καὶ τότε, ἔτσι καὶ σήμερα, καὶ πολὺ περισσότερο σήμερα, ζοῦμε σ᾿ ἕναν κόσμο στὸν ὁποῖο κυριαρχεῖ τὸ ἀντισταυρικὸ πνεῦμα· ἕναν κόσμο ποὺ ἀργοπεθαίνει μέσα στὴ φιλαυτία καὶ καλοζωΐα. Πολλοὶ ἄνθρωποι δὲν θέλουν νὰ ἔχουν καμμία σχέση μὲ τὸ πνεῦμα τῆς αὐταπαρνήσεως καὶ τῆς θυσίας. ᾿Αρνοῦνται τὸν Σταυρό, καὶ γι᾿ αὐτὸ καὶ ταράσσονται καὶ ἀπογοητεύονται σὲ κάθε δυσκολία.
᾿Αρκετοὶ Χριστιανοὶ ἐπηρεασμένοι ἀπὸ αὐτὸ τὸ κλῖμα προσπαθοῦν ἀκόμη καὶ τὸν δρόμο πρὸς τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ νὰ τὸν κάνουν ἄνετο. ῾Ο Σταυρὸς τοὺς τρομάζει. ῾Η ἄνεση τοὺς ἑλκύει. Δὲν ἀντέχουν τὸν πόνο καὶ τὴν ἄσκηση. Καὶ νομίζουν ὅτι μποροῦν νὰ βαδίσουν τὸν δρόμο τους χωρὶς νὰ σηκώνουν τὸν προσωπικό τους σταυρό. ῞Οποιος ὅμως πηγαίνει πίσω ἀπὸ τὸν Χριστὸ χωρὶς σταυρὸ δὲν εἶναι ἄξιος τοῦ Χριστοῦ.

Πόσο ἐπίκαιρα λοιπὸν εἶναι τὰ λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου! ῾Ο Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ ὄχι μόνο δὲν τρομάζει τὸν θεῖο ᾿Απόστολο, ἀλλὰ ἀποτελεῖ καὶ καύχημά του. Γι᾿ αὐτὸν ἔχει σταυρωθῆ κι ἔχει χάσει τὴ δύναμή του ὁ κόσμος. Καὶ μᾶς διδάσκει νὰ νεκρώνουμε κι ἐμεῖς κάθε ἐμπαθῆ μας σχέση μὲ τὸν κόσμο, δηλαδὴ μὲ τὴν κοσμικὴ νοοτροπία, ποὺ δὲν ἀνέχεται τὸ πνεῦμα τῆς θυσίας. Νὰ μισήσουμε ὄχι μόνο τὸ κοσμικὸ πνεῦμα ποὺ ὑπάρχει γύρω μας ἀλλὰ πολὺ περισσότερο αὐτὸ ποὺ ὑπάρχει μέσα μας· τὰ πάθη μας καὶ τὶς ἁμαρτωλὲς ἐπιθυμίες. Κι ὅταν καθαρίζουμε τὸν ἔσω ἄνθρωπο, τότε σταυρωνόμαστε πραγματικὰ γιὰ τὸν κόσμο. Τότε θὰ δοῦμε πρόσωπο Θεοῦ. Στὸ ἑξῆς, γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, κανεὶς ἂς μὴ μοῦ παρέχῃ κόπους καὶ ἐνοχλήσεις, ζητῶντας ἀπολογία ἀπὸ μένα γιὰ ὅσα κάνω. Διότι «ἐγὼ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω»· βαστάζω στὸ σῶμα μου τὰ σημάδια τῶν πληγῶν ποὺ ὑπέφερα γιὰ τὸν Κύριο ᾿Ιησοῦ. Καὶ οἱ πληγὲς αὐτὲς εἶναι ἡ ἀπολογία μου. ῾Η Χάρις τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ νὰ ἐνισχύῃ καὶ νὰ σᾶς ἐνδυναμώνῃ, ὥστε νὰ διατηρῆτε πάντοτε τὸν ἁγιασμὸ ποὺ σᾶς ἔδωσε τὸ ῞Αγιο Πνεῦμα. ᾿Αμήν.

Το σῶμα τοῦ ἀποστόλου Παύλου λοιπὸν ἦταν γεμᾶτο ἀπὸ τὰ σημάδια τῶν πληγῶν ποὺ δέχθηκε γιὰ τὸν Κύριο ᾿Ιησοῦ. Καὶ στὴ δευτέρα πρὸς Κορινθίους ᾿Επιστολή του ἀπαριθμεῖ μερικὰ ἀπὸ αὐτὰ τὰ σημάδια. Πέντε φορὲς μαστιγώθηκε, τρεῖς φορὲς χτυπήθηκε μὲ ραβδιά, μιὰ φορὰ λιθοβολήθηκε, τρεῖς φορὲς ναυάγησε, καὶ σὲ μία ἀπὸ αὐτὲς ἔμεινε ἕνα ἡμερόνυκτο στὴ θάλασσα παλεύοντας μὲ τὰ ἄγρια κύματα.

Βέβαια ἐμεῖς τέτοια σημάδια στὸ σῶμα μας δὲν ἔχουμε. Οὔτε ζοῦμε σὲ ἐποχὴ διωγμῶν, ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε τέτοιας μεγάλης τιμῆς. ῞Ομως καθημερινὰ κι ἐμεῖς καλούμαστε νὰ ἀποκτήσουμε ἄλλα, πνευματικὰ σημάδια θυσίας καὶ σταυροῦ. Ποιὰ εἶναι αὐτά;… Νὰ μάθουμε νὰ ὑπομένουμε τὶς δοκιμασίες ποὺ ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς στὴ ζωή μας· τὶς ὀδυνηρὲς καὶ ἀνίατες ἀσθένειες, τὸν θάνατο προσφιλῶν μας προσώπων, τὶς ἀδικίες, τὶς ἀχαριστίες καὶ περιφρονήσεις, τὰ οἰκονομικά, οἰκογενειακὰ καὶ ἄλλα προβλήματα. Μὰ ὅλα αὐτὰ εἶναι σημάδια γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ; Ναί, εἶναι ὅταν μάθουμε νὰ τὰ ἀντιμετωπίζουμε ὑπομονετικὰ καὶ δοξολογητικά, χωρὶς νὰ ἀγανακτοῦμε καὶ νὰ χάνουμε τὴν πίστη μας· ὅταν τὰ δεχόμαστε ὅλα αὐτὰ ὄχι ἀναγκαστικὰ καὶ παθητικά, ἐπειδὴ δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε διαφορετικά, ἀλλὰ ὡς ἐπισκέψεις τῆς ἀγάπης τοῦ ἁγίου Θεοῦ· ὡς εὐκαιρίες γιὰ τὴν πνευματική μας τελείωσι, καὶ ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου θὰ εἶναι μαζί μας. ΑΜΗΝ!


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ