Κυριακή
31 Μαΐου

Κυριακή των Αγίων 318 Θ. Πατέρων (Α' Οικ. Σύνοδος),
Ερμείου μάρτυρος και Ευσεβίου

TheioKirigma

Ἀριθμός 20
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ (Ἰωάν. θ΄ 1-38)
24 Μαΐου 2020

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

1 Καὶ παράγων εἶδεν ἄνθρωπον τυφλὸν ἐκ γενετῆς· 2 καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Ραββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα τυφλὸς γεννηθῇ; 3 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· Οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλ’ ἵνα φανερωθῇ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ. 4 ἐμὲ δεῖ ἐργάζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντός με ἕως ἡμέρα ἐστίν· ἔρχεται νὺξ ὅτε οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι. 5 ὅταν ἐν τῷ κόσμῳ ὦ, φῶς εἰμι τοῦ κόσμου. 6 ταῦτα εἰπὼν ἔπτυσεν χαμαὶ καὶ ἐποίησε πηλὸν ἐκ τοῦ πτύσματος, καὶ ἐπέχρισε τὸν πηλὸν ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ 7 καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὕπαγε νίψαι εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ, ὃ ἑρμηνεύεται ἀπεσταλμένος. ἀπῆλθεν οὖν καὶ ἐνίψατο, καὶ ἦλθε βλέπων. 8 Οἱ οὖν γείτονες καὶ οἱ θεωροῦντες αὐτὸν τὸ πρότερον ὅτι τυφλὸς ἦν, ἔλεγον· Οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ καθήμενος καὶ προσαιτῶν; 9 ἄλλοι ἔλεγον ὅτι οὗτός ἐστιν· ἄλλοι δὲ ὅτι ὅμοιος αὐτῷ ἐστιν. ἐκεῖνος ἔλεγεν ὅτι ἐγώ εἰμι. 10 ἔλεγον οὖν αὐτῷ· Πῶς ἀνεῴχθησάν σου οἱ ὀφθαλμοί; 11 ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· Ἄνθρωπος λεγόμενος Ἰησοῦς πηλὸν ἐποίησε καὶ ἐπέχρισέ μου τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ εἶπέ μοι· ὕπαγε εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωὰμ καὶ νίψαι· ἀπελθὼν δὲ καὶ νιψάμενος ἀνέβλεψα. 12 εἶπον οὖν αὐτῷ· Ποῦ ἐστιν ἐκεῖνος; λέγει· Οὐκ οἶδα. 13 Ἄγουσιν αὐτὸν πρὸς τοὺς Φαρισαίους, τόν ποτε τυφλόν. 14 ἦν δὲ σάββατον ὅτε τὸν πηλὸν ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἀνέῳξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς. 15 πάλιν οὖν ἠρώτων αὐτὸν καὶ οἱ Φαρισαῖοι πῶς ἀνέβλεψεν. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Πηλὸν ἐπέθηκέ μου ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμούς, καὶ ἐνιψάμην, καὶ βλέπω. 16 ἔλεγον οὖν ἐκ τῶν Φαρισαίων τινές· Οὗτος ὁ ἄνθρωπος οὐκ ἔστι παρὰ τοῦ Θεοῦ, ὅτι τὸ σάββατον οὐ τηρεῖ. ἄλλοι ἔλεγον· Πῶς δύναται ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς τοιαῦτα σημεῖα ποιεῖν; καὶ σχίσμα ἦν ἐν αὐτοῖς. 17 λέγουσι τῷ τυφλῷ πάλιν· Σὺ τί λέγεις περὶ αὐτοῦ, ὅτι ἤνοιξέ σου τοὺς ὀφθαλμούς; ὁ δὲ εἶπεν ὅτι προφήτης ἐστίν. 18 οὐκ ἐπίστευον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι περὶ αὐτοῦ ὅτι τυφλὸς ἦν καὶ ἀνέβλεψεν, ἕως ὅτου ἐφώνησαν τοὺς γονεῖς αὐτοῦ τοῦ ἀναβλέψαντος 19 καὶ ἠρώτησαν αὐτοὺς λέγοντες· Οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ὑμῶν, ὃν ὑμεῖς λέγετε ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη; πῶς οὖν ἄρτι βλέπει; 20 ἀπεκρίθησαν δὲ αὐτοῖς οἱ γονεῖς αὐτοῦ καὶ εἶπον· Οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ἡμῶν καὶ ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη· 21 πῶς δὲ νῦν βλέπει οὐκ οἴδαμεν, ἢ τίς ἤνοιξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμεῖς οὐκ οἴδαμεν· αὐτὸς ἡλικίαν ἔχει, αὐτὸν ἐρωτήσατε, αὐτὸς περὶ ἑαυτοῦ λαλήσει. 22 ταῦτα εἶπον οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ὅτι ἐφοβοῦντο τοὺς Ἰουδαίους· ἤδη γὰρ συνετέθειντο οἱ Ἰουδαῖοι ἵνα, ἐάν τις ὁμολογήσῃ Χριστόν, ἀποσυνάγωγος γένηται. 23 διὰ τοῦτο οἱ γονεῖς αὐτοῦ εἶπον ὅτι ἡλικίαν ἔχει, αὐτὸν ἐρωτήσατε. 24 Ἐφώνησαν οὖν ἐκ δευτέρου τὸν ἄνθρωπον ὃς ἦν τυφλὸς, καὶ εἶπον αὐτῷ· Δὸς δόξαν τῷ Θεῷ· ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἁμαρτωλός ἐστιν. 25 ἀπεκρίθη οὖν ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· Εἰ ἁμαρτωλός ἐστιν οὐκ οἶδα· ἓν οἶδα, ὅτι τυφλὸς ὢν ἄρτι βλέπω. 26 εἶπον δὲ αὐτῷ πάλιν· Τί ἐποίησέ σοι; πῶς ἤνοιξέ σου τοὺς ὀφθαλμούς; 27 ἀπεκρίθη αὐτοῖς· Εἶπον ὑμῖν ἤδη, καὶ οὐκ ἠκούσατε· τί πάλιν θέλετε ἀκούειν; μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταὶ γενέσθαι; 28 ἐλοιδόρησαν αὐτὸν καὶ εἶπον· Σὺ εἶ μαθητὴς ἐκείνου· ἡμεῖς δὲ τοῦ Μωϋσέως ἐσμὲν μαθηταί. 29 ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι Μωϋσεῖ λελάληκεν ὁ Θεός· τοῦτον δὲ οὐκ οἴδαμεν πόθεν ἐστίν. 30 ἀπεκρίθη ὁ ἄνθρωπος καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ἐν γὰρ τούτῳ θαυμαστόν ἐστιν, ὅτι ὑμεῖς οὐκ οἴδατε πόθεν ἐστί, καὶ ἀνέῳξέ μου τοὺς ὀφθαλμούς. 31 οἴδαμεν δὲ ὅτι ἁμαρτωλῶν ὁ Θεὸς οὐκ ἀκούει, ἀλλ’ ἐάν τις θεοσεβὴς ᾖ καὶ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιῇ, τούτου ἀκούει. 32 ἐκ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσθη ὅτι ἤνοιξέ τις ὀφθαλμοὺς τυφλοῦ γεγεννημένου· 33 εἰ μὴ ἦν οὗτος παρὰ Θεοῦ, οὐκ ἠδύνατο ποιεῖν οὐδέν. 34 ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· Ἐν ἁμαρτίαις σὺ ἐγεννήθης ὅλος, καὶ σὺ διδάσκεις ἡμᾶς; καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω. 35 Ἤκουσεν Ἰησοῦς ὅτι ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω, καὶ εὑρὼν αὐτὸν εἶπεν αὐτῷ· Σὺ πιστεύεις εἰς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ; 36 ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπε· Καὶ τίς ἐστι, Κύριε, ἵνα πιστεύσω εἰς αὐτόν; 37 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Καὶ ἑώρακας αὐτὸν καὶ ὁ λαλῶν μετὰ σοῦ ἐκεῖνός ἐστιν. 38 ὁ δὲ ἔφη· Πιστεύω, Κύριε· καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ.

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ

Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ἐπιθυμοῦν μία ἥσυχη ζωή, χωρὶς ἔκτακτα περιστατικά, ποὺ τὶς περισσότερες φορὲς εἶναι ἀρνητικά, χωρὶς δραματικὲς ἐξάρσεις, ποὺ ὁδηγοῦν στὴν ἀνησυχία, στὸ φόβο καὶ στὴν ἀγωνία. Ὁ κοινὸς ἄνθρωπος θέλει μία ἤρεμη καθημερινότητα, ἕνα εὐχάριστο βόλεμα, τὸ ὁποῖο δὲν θὰ διαταράσσεται ἀπὸ κανέναν ἐνοχλητικὸ ἢ ἀπὸ καμιὰ ἀναταραχή. Αὐτὸς ὁ τρόπος ζωῆς εἶναι συνυφασμένος μὲ τὴ δειλία, ἀρνεῖται κάθε ἡρωικὴ ἐκδήλωση καὶ αὐτὸ εἶναι ὅ,τι χειρότερο μπορεῖ νὰ συμβεῖ σὲ ἕνα χριστιανό. Γιατί χριστιανὸς σημαίνει θάρρος, παρρησία, ὁμολογία, ξεπέρασμα τῶν ἐγωιστικῶν ἀναστολῶν, μαρτύριο καὶ θάνατο, ἂν ὁ Θεὸς τὸ ἐπιτρέψει.

Ἕνα τέτοιο ἡρωικὸ παράδειγμα μᾶς δίνει ὁ ἐκ γενετῆς τυφλός τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς. Καὶ εἶναι ἥρωας ὁ θεραπευμένος τυφλός, γιατί κινημένος ἀπὸ τὸ θαῦμα τῆς προσωπικῆς του θεραπείας, ἦρθε σὲ σύγκρουση μὲ τὸ πανίσχυρο ἱερατικὸ κατεστημένο τῶν Ἰουδαίων τῆς ἐποχῆς ἐκείνης καὶ ὁμολόγησε τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς Σωτήρα καὶ Λυτρωτή, ἀδιαφορώντας πλήρως γιὰ τὶς ὅποιες συνέπειες θὰ μποροῦσε νὰ ὑποστεῖ.

Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ἀναπτύσσει τὸ γεγονὸς τοῦ θαύματος αὐτοῦ μὲ μία λεπτομερῆ ἀφήγηση, ὅπου διαφαίνεται μὲ ἀκρίβεια ἡ κοινωνικὴ κατάσταση τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, καθὼς καὶ ὅλη ἡ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα. Τὸ ἐνδιαφέρον ἑστιάζεται στὰ ὅσα συνέβησαν καὶ στὰ ὅσα διημείφθησαν σχετικὰ μὲ τὸ θαῦμα τῆς ἀναβλέψεως τοῦ τυφλοῦ. Κατ΄ ἀρχὴν πρέπει νὰ ἀναφέρουμε ὅτι ὁ τυφλὸς ἦταν πασίγνωστος, ὅλοι ἤξεραν ποιὸς εἶναι, ποῦ βρίσκεται, ποιὰ εἶναι ἡ οἰκογένειά του. Ἑπομένως τὸ θαυμαστὸ γεγονὸς προκαλεῖ μεγάλη ἔκπληξη καὶ περιέργεια. Ξεκινᾶ, λοιπὸν, μία ὁλόκληρη διερεύνηση, καθὼς κάποιοι ἀναρωτιοῦνται ἂν αὐτὸς εἶναι ὁ τυφλός. Ἄλλοι λέγουν ὅτι εἶναι κάποιος ὅμοιός του. Ὁ τυφλὸς λέγει: «Ἐγὼ εἶμαι!» Τὸν ρωτοῦν πῶς τοῦ ἄνοιξαν τὰ μάτια καὶ αὐτὸς ἀπαντᾶ ὅτι ὁ Ἰησοῦς τὸν θεράπευσε. «Ποῦ εἶναι ἐκεῖνος;», ρωτοῦν. «Δὲν ξέρω», ἀπαντᾶ. Τὸν ὁδηγοῦν στοὺς Φαρισαίους, γιατί ἦταν Σάββατο, ὅταν τὸν θεράπευσε ὁ Ἰησοῦς, κάτι ἀπαράδεκτο γιὰ τοὺς Ἰουδαίους. Κάποιοι Φαρισαῖοι ἀποφαίνονται ὅτι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, ὁ Ἰησοῦς, δὲν ἔχει σταλεῖ ἀπὸ τὸν Θεό, γιατί δὲν φυλάσσει τὴν ἀργία τοῦ Σαββάτου. Αὐτὸ, ὅμως, ποὺ ἰσχυρίζονται ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν θαυματουργία. Ἔτσι, προκαλεῖται διαφωνία ἀνάμεσά τους. Ρωτοῦν τότε τὸν τυφλό: «Ἐσὺ ποιὰ γνώμη ἔχεις γι΄ αὐτόν;» Αὐτὸς ἀπαντᾶ: «Εἶναι προφήτης!» Ἡ ἀπάντηση δὲν ἀρέσει στοὺς Ἰουδαίους, γι’ αὐτὸ δὲν πιστεύουν στὸ θαῦμα καὶ καλοῦν τοὺς γονεῖς του γιὰ ἐπιβεβαίωση. Αὐτοὶ βεβαιώνουν ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ τυφλὸς γιός τους, ἀλλὰ ἀποφεύγουν νὰ ὁμολογήσουν τὸν Χριστὸ ὡς αἴτιο τοῦ θαύματος. Ἡ τρομοκρατία ποὺ ἔχουν ἐπιβάλλει οἱ Ἰουδαῖοι εἶναι ἀποτελεσματική: ὅποιος ὁμολογήσει τὸν Ἰησοῦ ὡς Χριστὸ Μεσσία θὰ γίνεται ἀποσυνάγωγος, δηλαδὴ ἀποδιωγμένος καὶ ἀφορισμένος. Φοβερὴ τιμωρία γιὰ τὰ δεδομένα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, τόσο φοβερή, ὥστε οὔτε οἱ γονεῖς τοῦ τυφλοῦ δὲν τολμοῦν νὰ ποῦν τὴν ἀλήθεια γιὰ τὸ γιό τους καὶ ἀποστασιοποιοῦνται. «Μεγάλος εἶναι, ρωτῆστε τὸν ἴδιο!», ἀπαντοῦν. Βλέπουμε νὰ ἐκτυλίσσεται μπροστὰ σὲ ὅλον τὸν ἁπλὸ λαὸ τῆς Ἰουδαίας μία δαιμονικὴ προσπάθεια γιὰ διαστροφὴ καὶ ἀπόκρυψη τῆς ἀλήθειας, ἕνας λυσσασμένος ἀγώνας κατὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων ποὺ θὰ ἤθελαν νὰ Τὸν πιστέψουν. Καὶ τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι ὁ πόλεμος αὐτὸς ἐνδύεται τὸν εὐσχήμονα χιτώνα τῆς θεοσέβειας καὶ τῆς πιστῆς τήρησης τοῦ Νόμου. Γι’ αὐτὸ καὶ τὴ δεύτερη φορὰ ποὺ ἀνακρίνουν τὸν πρώην τυφλό τοῦ λένε: «Δόξασε τὸν Θεό!», δηλαδὴ τὸν Θεὸ ποὺ πιστεύουμε ἐμεῖς οἱ σοφοί, γιατί αὐτὸς ποὺ σὲ θεράπευσε, ὁ Ἰησοῦς, εἶναι ἁμαρτωλός, ἀφοῦ δὲν τηρεῖ τὸ Σάββατο, ἑπομένως ἀποκλείεται νὰ εἶναι θεόσταλτος, πολὺ δὲ περισσότερο νὰ εἶναι Θεός! Οἱ Ἰουδαῖοι ἀσκοῦν ψυχολογικὴ πίεση στὸν ἄνθρωπο αὐτόν. Γνωρίζουν ὅτι διακρατοῦν τὰ σκῆπτρα τῆς πνευματικῆς ἐξουσίας ἐπάνω στὸν ἁπλὸ λαὸ καὶ μὲ τὸν ἐκφοβισμὸ προσπαθοῦν νὰ ἀποτρέψουν κάθε προσπάθεια ἢ καὶ θέληση ἀναγνώρισης τοῦ Χριστοῦ ὡς Θεοῦ Σωτήρα. Θεωροῦν ὅτι ὁ πρώην τυφλὸς εἶναι ἕνα εὔκολο θύμα, ἕνα φοβισμένο ἀνθρωπάκι, ποὺ θὰ ὑποκύψει γρήγορα καὶ θὰ συμμορφωθεῖ πρὸς τὴν καθεστωτικὴ γραμμὴ τῆς πνευματικῆς δικτατορίας.
Ἔκαναν,ὅμως, λάθος. Στὴν ἐπιθετικὴ ἀνάκριση τῶν Ἰουδαίων ὁ πρώην τυφλὸς ἀπαντᾶ μὲ παραδειγματικὸ θάρρος καὶ ἑτοιμότητα λόγου χωρὶς καμία ἀμφιταλάντευση. Ἀρχικὰ δίνει τὴν ἀπάντηση ὅτι ἂν ὁ ἄνθρωπος Ἰησοῦς εἶναι ἁμαρτωλός, αὐτὸ δὲν τὸ ξέρει. Ἕνα γνωρίζει, ὅτι ἐνῶ ἦταν τυφλός, τώρα βλέπει. Ἐπιστρατεύει τὴν ἀκαταμάχητη δύναμη τῆς ἀληθείας τοῦ θαύματος, οἱ Ἰουδαῖοι ὅμως ἐθελοτυφλοῦν. Δὲν θέλουν νὰ πιστέψουν αὐτὸ ποὺ βλέπουν μπροστά τους, γι’ αὐτὸ τὸν ρωτοῦν πάλι καὶ πάλι: «Τί ἔγινε; Πῶς σοῦ ἄνοιξε τὰ μάτια;» Νομίζουν ὅτι ἐπαναλαμβάνοντας τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια θὰ ζαλίσουν, θὰ κουράσουν τὸν ἄνθρωπο καὶ θὰ τὸν ἀναγκάσουν νὰ ὑπαναχωρήσει. Κλασσικὴ ἀνάκριση ὁλοκληρωτικοῦ καθεστῶτος εἶναι αὐτὴ ποὺ ὑφίσταται ὁ πρώην τυφλός. Αὐτὸς, ὅμως, δὲν ὑποκύπτει καὶ ξεστομίζει κάτι ἐξωφρενικὸ γιὰ τοὺς Ἰουδαίους: «Μὲ ρωτᾶτε, σᾶς τὰ λέω καὶ δὲν ἀκοῦτε. Γιατί θέλετε νὰ τὰ ξανακούσετε; Μήπως θέλετε νὰ γίνετε μαθητὲς ἐκείνου;» Πρωτοφανὲς θάρρος ἀπὸ ἕναν «ἀνθρωπάκο», ποὺ ἐξαγριώνει τοὺς ἀνακριτὲς καὶ τοὺς κάνει νὰ τὸν ὑβρίσουν λέγοντάς του: «Ἐσὺ εἶσαι μαθητὴς ἐκείνου. Ἐμεῖς εἴμαστε μαθητὲς τοῦ Μωυσῆ! Ἐμεῖς γνωρίζουμε ὅτι ὁ Θεὸς ἔχει μιλήσει μόνο στὸ Μωυσῆ. Αὐτὸν δὲν τὸν γνωρίζουμε ἀπὸ ποῦ προέρχεται!» Πόσο ἀξιοθρήνητοι εἶναι αὐτοὶ οἱ λεγόμενοι μαθητὲς τοῦ Μωυσῆ, ποὺ δὲν πιστεύουν σὲ Αὐτὸν ἀκριβῶς ποὺ προεφήτευσε ὁ Μωυσῆς καὶ τὸν ὁποῖο πάρα πολὺ θὰ ἤθελε νὰ ἰδεῖ καὶ νὰ ἀκούσει ὁ μεγάλος Προφήτης τοῦ Ἰσραήλ! Στὴ συνέχεια, ἔρχεται συντριπτικὴ ἡ ἐπιχειρηματολογία τοῦ πρώην τυφλοῦ μὲ μία δόση εἰρωνείας. Τοὺς λέγει: «Αὐτὸ εἶναι ἀξιοθαύμαστο, ὅτι ἐνῶ ἐσεῖς δὲν γνωρίζετε ἀπὸ ποῦ ἔρχεται καὶ ὅμως μοῦ ἄνοιξε τὰ μάτια. Γνωρίζουμε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἀκούει τοὺς ἁμαρτωλούς, ἀλλὰ τοὺς θεοσεβεῖς, ποὺ ἐκτελοῦν τὸ θέλημά Του. Ἑπομένως, ἂν αὐτὸς δὲν ἦταν ἀπὸ τὸν Θεό, δὲ θὰ μποροῦσε νὰ κάνει ἕνα τόσο μεγάλο θαῦμα!» Οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, οἱ σοφοί του λαοῦ, μένουν ἄφωνοι μπροστὰ στὴ δύναμη τῆς ἀλήθειας καὶ δὲ μποροῦν νὰ ἀπαντήσουν τίποτε λογικό, τίποτε ποὺ νὰ ἀναιρέσει τὸ προφανὲς συμπέρασμα: ὁ Ἰησοῦς εἶναι σταλμένος ἀπὸ τὸ Θεό, εἶναι ὁ ἀναμενόμενος Χριστός. Ὁ ἐγωισμὸς τους ὅμως, ὁ φθόνος καὶ ἡ κακία τοὺς ἐμποδίζουν νὰ παραδεχτοῦν τὸ ὁλοφάνερο καὶ ξεσποῦν σὲ ὕβρεις: «Μέσα στὶς ἁμαρτίες ὅλος γεννήθηκες καὶ ἐσὺ τολμᾶς νὰ μᾶς διδάσκεις;» Καὶ τὸν πέταξαν ἔξω.

Μεγάλο παράδειγμα γιὰ ἐμᾶς τοὺς χριστιανοὺς τῶν ἐσχάτων χρόνων τὸ θάρρος καὶ ἡ παρρησία τοῦ τυφλοῦ. Αὐτὸς ὕψωσε τὸ ἀνάστημά του μπροστὰ στὸ φοβερὸ κατεστημένο τῆς ἐποχῆς του, διακήρυξε τὴν ἀλήθεια, ἐκδιώχθηκε ἀπὸ τὴν κοινωνία, κέρδισε ὅμως τὸν Χριστό, δηλαδὴ τὸ πᾶν. Κι ἐμεῖς αὐτὸ ἀκριβῶς πρέπει νὰ κάνουμε: νὰ ἀντιτάσσουμε τὸ λόγο τῆς ἀληθείας, τὴν ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ, μπροστὰ στὶς ὁλοένα αὐξανόμενες ἐπιθέσεις τῶν ἐχθρῶν Του, μένοντας παντοτινὰ συνδεδεμένοι μαζί Του. Ἂς μὴ φοβόμαστε τίποτε! Ὁ Σατανᾶς, ποὺ ὑποκινεῖ τὸν πόλεμο κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ μὲ τὰ ὑποχείριά του ὄργανα, εἶναι ἕνα μηδενικὸ μπροστὰ στὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ. «Φρίσσει γὰρ καὶ τρέμει μὴ φέρων καθορᾶν αὐτοῦ τὴν δύναμιν». Ἂς προχωροῦμε ἀκλόνητοι ἔχοντας βαθειὰ πίστη καὶ ἂς ψάλλουμε μὲ δυνατὴ φωνή: «Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός, γνῶτε ἔθνη καὶ ἡττᾶσθε, ὅτι μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός!».


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ