Πέμπτη
27 Ιανουαρίου

Ιωάννου Χρυσοστόμου ανακομιδή λειψάνων, Μαρκιανής

Ὁμιλία ἐκφωνηθείσα ὑπό τοῦ Αἰδεσιμολογιωτάτου Πρωτοπρεσβυτέρου Μιχαήλ Στεφανιώρου κατά τό ἐξάμηνον μνημόσυνον τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν κυροῦ Διονυσίου, τελεσθέν τό Σάββατον 14ην Ιανουαρίου 2012 εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης Βροντάδου.

 

Σεβασμιώτατε,

Καθ’ ἐκάστην Κυριακήν, ἀλλά καί κάθε φορά πού τελεῖται ἡ Θεία Λειτουργία, ὀντολογικώς μετέχομε εἰς τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ιησοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἐκκλησιαστική κοινότητα, πού ἀποτελεῖται τόσο ἀπό τούς ἐν σώματι ζῶντας, ὅσο καί ἀπό τούς κατά τό σῶμα κεκοιμημένους, προγεύεται τῆς χαρᾶς τῆς Ἀναστάσεως καί ὡς τό στόμα τῶν Μυροφόρων ἐπλήσθη χαρᾶς ἐν τῷ λέγειν «Ἀνέστη ὁ Κύριος», κατά τόν ἴδιον τρόπον καί τό ἡμέτερον στόμα καί ὅλη ἡ ὕπαρξη σκιρτᾶ χαρμόσυνα διά τό ζῆν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἀναστάσει ἤδη κατά τόν παρόντα αἰῶνα.

 

Ὁ ἱερεύς, κατά τήν προσκομιδήν, ἐξάγει μερίδες ὑπέρ ζώντων καί κεκοιμημένων ἀδιακρίτως, καί ἔτσι μετέχομεν ὅλοι ἐκ τοῦ ἐνός ἄρτου καί τοῦ ἑνός ποτηρίου καί καθιστάμεθα ἕνα σῶμα Χριστοῦ. Ἡ πηγή τῆς ζωῆς καί τῆς μακαριότητος ἀναβλύζει μέσα μας ποταμούς ὕδατος ζώντος καί συναδελφωμένοι καί συσσωματούμενοι μετά τῶν προαπελθόντων πατέρων βιοῦμε τήν ἀλήθεια καί τήν πραγματικότητα των ευαγγελικων αναγνωσμάτων.

Ὁ Κύριος ὑπῆρξε ἐπί τῆς γῆς, ἀλλά καί ὑπάρχει. Ἐδίδαξε, ἀλλά καί διδάσκει. Ἀγάπησε, ἀλλά καί ἀγαπᾶ. Ἐθαυματούργησε, ἀλλά καί θαυματουργεῖ. Ἐσταυρώθη, ἀλλά καί σταυρώνεται. Ἀνέστη, ἀλλά καί ἀνίσταται. 

 

Ἰδού ὁ Γολγοθᾶς, ἰδού ὁ τάφος, ἰδού τό μνημεῖο τό κενόν καί καινόν. Νῦν καί ἀεί, παρελθόν καί παρόν καί μέλλον, ταυτοχρόνως βιούμενα, καταργοῦν τόν χρόνον, ὁ ὁποῖος ὅμως κυλᾶ, ὑπάρχων καί ἀγνοούμενος, γνωριζόμενος καί καταργούμενος.

Ὁ Κύριος ἐνεργεῖ μυστικῶς, ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἐνεργεῖ μυστικῶς, τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ἐνεργοῦν μυστικῶς. «Δύναμις παρ’ αὐτοῦ ἐξήρχετο καί ἰᾶτο πάντας». Δύναμις ἀφανής, ἀλλά ἐνεργός. Εἶναι ἡ ἀγαθοποιός ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἐπισκιάζει ὅλους, ἀλλά πρωτίστως ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι κατά τόν ἴδιον μυστικόν τρόπον τῆς ἐνεργείας αὐτῆς, μυστικῶς ἐνεργοῦν τήν ψαῦσιν τοῦ Χριστοῦ.

Αὐτή ἡ μυστική ὁδός τῆς προσεγγίσεως, αὐτός ὁ μυστικός τρόπος ἐνδείκνυται εἰς τήν προσευχήν. Ὅπως ἡ αἱμορροοῦσα προσευχήθη μυστικῶς. «Σιωπώσης φωνῆς» προσηυχήθη καί ἐπέτυχε τοῦ ποθουμένου καί ἔτσι ἀποτελεῖ γιά μᾶς ἄριστο παράδειγμα προσευχομένου ἀνθρώπου καί τρόπου προσευχῆς.

Αὐτό τό ἐσωτερικό, τό «μυστικό» στοιχεῖο τῆς προσευχῆς εἶναι ἡ προσωπική ἐπικοινωνία, ἡ καρδιακή ἐπικοινωνία. Καί αὐτό ἐμιμήθη ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν κυρός ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ, τοῦ ὁποίου συνεκεντρώθημεν σήμερον, γιά νά τελέσωμε τά ἐξάμηνον Ἱερόν Μνημόσυνον καί νά προσευχηθοῦμε γιά τήν ἀνάπαυση τῆς μακαρίας ψυχῆς του.

Ὑπῆρξε ἰκανώτατος  στή διοίκηση, ἄφθαστος στή φιλανθρωπία, ὑποδειγματικός στίς διαπροσωπικές σχέσεις, οὐράνιος στή Θεία Λατρεία, ἀνεπανάληπτος στήν γνώση καί ἐκτέλεση τῆς βυζαντινῆς μελωδίας, συνετός στίς Συνοδικές του ὑποχρεώσεις, ἔνθερμος στήν Ἐθνική συνείδηση, ταπεινός εἰς τόν τρόπον τῆς διαβιώσεώς του, συνίστα μιά πρότυπη προσωπικότητα ἑνός διακεκριμένου Ἱεράρχου, σταθεροῦ στίς παραδόσεις καί δεκτικοῦ στά σύγχρονα μηνύματα.

Ἀνιδιοτελής, πλουσιώτατος σέ Ἀγάπη πρός τόν Θεόν καί τόν Ἄνθρωπον, εἶναι ἔτοιμος νά δώσει τά πάντα, ἀρκεῖ νά ἐπιτευχθεῖ ἔργο θεάρεστο. Σέ ἕνα κόσμο, πού ἔχει λατρέψει τό νέο Μολώχ, ἡ παρουσία τῆς ἔνθεης ζωῆς καί μέ τό κήρυγμα καί μέ τίς πράξεις του εἶναι, γιά ὅσους δέν βλέπουν μόνο «κατ’ ὄψιν», μιά ἰσχυρή παρότρυνση πρός ὑψηλότερα πνευματικά καί νοητικά πεδία. Ἀκόμη καί οἱ ἀπογοητευμένοι νέοι, πού θεωροῦν τήν θρησκεία φενάκη καί ἀπάτη, ὅταν τόν ἤκουαν νά κηρύττει, προσήρχοντο στήν Ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας.

Μοναδική του ἔγνοια ἦταν ἡ ἐπωφελής ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων, πού ἀπασχολοῦσαν τό Ποίμνιό του. Γι’ αὐτό καί ἔγινε ὁ ΠΛΗΣΙΟΝ ὄχι μόνο τῶν Χίων τῆς ἡμεδαπῆς, ἀλλά καί τῆς Διασπορᾶς. Κατέστη ὁ Πλησίον καί ὁ στοργικός Πατέρας τοῦ Χιώτη Μετανάστη, γι’ αὐτό διανύει μεγάλες ἀποστάσεις γιά νά συναντᾶ τούς ξενητεμένους, νά τούς εὐλογεῖ καί νά συμμετέχει στίς χαρές καί στίς λύπες τους.

Ὁ Μακαριστός Μητροπολίτης ὑπήρξε πανθομολογουμένως «Ο ΔΕΣΠΟΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ», πού σκορποῦσε πλουσιοπάροχα τά ἄνθη τῆς πνευματικῆς του ἀγάπης καί παρουσίας, παντοῦ ὅπου μετέβαινε, ὄχι μόνο στίς Ἐκκλησίες, ὅταν ἔψαλλε, ἀλλά καί στά χωριά μέ τίς περιοδεῖες του, ὅπου συναντοῦσε καί στό τελευταῖο χωριουδάκι τόν ἀπομονωμένο ξωμάχο καί τοῦ ἔσφιγγε τό ροζιασμένο χέρι του. Ὅπου δέν συναντιόταν στό Γραφεῖο του μέ τήν φτώχεια, τήν ψυχική καί τήν οἰκονομική, τήν ἀναζητοῦσε ὁ ἴδιος στίς φτωχογειτονιές καί τίς ἐθεράπευε, κατά τό μέτρο τοῦ δυνατοῦ. Δέν εἶχε κλίκες, οὔτε διέκρινε τάξεις καί παρατάξεις. Εἶναι μεγαλόπρεπα ΜΟΝΟΣ καί μέ ὅλους τούς Χιῶτες, Ψαριανούς καί Οἰνουσσίους, τῆς ἡμεδαπῆς καί τῆς ἀλλοδαπῆς.

Θά μοῦ μείνη ἀξέχαστη ἡ φράση: «Σᾶς ἀγαπῶ πολύ! Ἀλήθεια!», πού ἀπηύθυνε, συγκινημένος, στό πλήθος τοῦ κόσμου, πού κατέκλυσε τούς χώρους τῆς Π.Ε.Κ.Ε.Β., τό βράδυ τῆς 6ης Νοεμβρίου 1999, γιά νά τιμήση τόν Μακαριστό Γέροντά μας, γιά τά 20 χρόνια ἀπό τῆς εκλογῆς του εἰς Μητροπολίτη Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν, ὑπό της Σεπτῆς Ἱεράς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Μιᾶς φράσεως, πού συνεκίνησε βαθύτατα καί συνεπῆρε τό ἀκροατήριο, εὐχαριστώντας θερμά γιά τήν λαμπρή τελετή πού εἶχε προηγηθεῖ.

Καί θά ἤθελα αὐτήν τήν στιγμή νά ἀναφερθῶ εἰς τό χωρίον τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τό ὁποῖο, νομίζω, ὅτι ἀνήκει στήν περίπτωση: Λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος: «δόξα καί τιμή καί εἰρήνη παντί τῷ ἐργαζομένῳ τό ἀγαθόν». Τρεῖς λέξεις: ἡ δόξα, ἡ τιμή καί ἡ εἰρήνη, οἱ ὁποῖες ὅλες, σύντρεις, ἔχουν θεϊκή τήν προέλευση, καί στίς ὁποῖες ἐντρύφησε ὁ Μακαριστός Μητροπολίτης. Τήν δόξαν τοῦ Ὀνόματος τοῦ Θεοῦ ἐπέτυχε νά μεταδώση στίς πολλές ψυχές τῶν προσερχομένων εἰς αὐτόν. Τήν τιμήν ἐπίσης τοῦ Ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, προσεπάθησε νά βιώση καί νά μεταδώση μέ τήν διακονία του, μέ τό φωτεινό του παράδειγμα καί μέ τίς πολλές ἀρετές του. Καί, τέλος, ἡ εἰρήνη, εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία τῶν ἐχαρακτήριζε πάντοτε καί τόν διέκρινε. Διότι αὐτήν κυρίως ἀναζητᾶ ὁ σημερινός ἄνθρωπος.

Σεβασμιώτατε,

Ἄς εὐχηθοῦμε θερμῶς ὁ Μακαριστός Γέροντάς μας νά συνεχίση, παρακαλῶν τήν Παναγία τήν Μυρτιδιώτισσα, ἀπό ἐκεῖ ὅπου εὑρίσκεται, ὥστε νά μᾶς χαρίζῃ τήν θείαν Χάριν της καί τήν θείαν Χάριν τοῦ Υἱοῦ της, πρεσβεύουσα καί ὑπέρ αἰωνίου ἀναπαύσεως τοῦ Μακαριστοῦ Μητροπολίτου Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν κυροῦ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ. Ἀμήν.


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ