Πέμπτη
27 Ιανουαρίου

Ιωάννου Χρυσοστόμου ανακομιδή λειψάνων, Μαρκιανής

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Ἀριθμός 32

Κυριακή 6 Μαΐου 2012 – ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

(Ἰωάνν. ε΄ 1 - 15)

*

«Θέλεις ὑγιής γενέσθαι;»

Ἑνός ταλαιπωρημένου ἀνθρώπου τήν ἱστορία περιγράφει τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον σήμερα. Ναί, ἦταν ταλαιπωρημένος ἄνθρωπος ὁ παράλυτος τῆς Βηθεσδά.

Ταλαιπωρημένος, γιατί εἶναι ὁ ἴδιος ὑπεύθυνος τῆς καταστάσεώς του. Ποιός ξέρει τί εἴδους πράξεις ἠθικῆς, σωματικῆς καί ψυχικῆς παραλυσίας τόν ὡδήγησαν στή σωματική παραλυσία. Δέν τό λέμε ἐμεῖς αὐτό, τό λέει ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος: Ἔγινες τώρα ὑγιής, ἔγινες καλά, μή, λοιπόν, ξαναμαρτήσης, γιά νά μήν πάθῃς κάτι πολύ χειρότερο. Τό συμπέρασμα βγαίνει μόνο του. Αὐτός ὡδήγησε τόν ἑαυτόν του στήν ἀρρώστεια.

Ταλαιωρημένος, γιατί ἐκεῖ πού βρίσκεται δέν ἔχει κανένα νά τόν βοηθήσῃ, ὥστε, μόλις ταράξη ὁ ἄγγελος τό νερό, νά μπῇ αὐτός πρῶτος. Κάθε φορά κάποιος ἄλλος προλαβαίνει καί ρίχνει ἕνα ἄλλον, καί θεραπεύεται ἀμέσως, ἐνῶ ἐκεῖνος περιμένει...περιμένει...τριάντα ὀκτώ χρόνια. Μιά ἀπελπισία ἔχει καταλάβει τήν ψυχήν του. Ἀπελπισία, γιατί θυμόταν ἴσως ὅλες τίς ἁμαρτωλές του πράξεις καί ὅτι αὐτές ἦταν ἡ ἀφορμή νά φθάσῃ ἐδῶ, πού ἔφθασε. Ἀπελπισία, γιατί εἶναι δίπλα στή θεραπεία καί δέν μπορεῖ νά θεραπευθῇ. Αὐτήν τήν ἀπελπισία τήν ἐκφράζει στόν ἄγνωστο, πού τόν ἐρώτησε: «Κύριε, θέλω νά θεραπευθῶ, ἀλλά δέν ἔχω ἄνθρωπον, νά μέ βοηθήση καί νά μέ ρίξῃ πρῶτον στό νερό, μόλις κουνηθῇ. Μόνος μου σύρομαι καί, ἐνῶ προσπαθῶ, κάποιος ἄλλος προλαβαίνει κάθε φορά». Ἄς προσέξομε, τί λέει τό Ἱερό Κείμενο γιά τόν Κύριο: «Τοῦτον ἰδών κατακείμενον καί γνούς, ὅτι πολύν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει πρός αὐτόν». Δηλαδή ὅλα τά χρόνια τῆς ταλαιπωρίας του, τῆς ἀπελπισίας του, ὅλα τά χρόνια τῆς δοκιμασίας του, ὅλα τά χρόνια τῶν προσπαθειῶν, πού ἔκανε γιά νά μπῇ μέσα στήν κολυμβήθρα καί νά σωθῇ ὁ Χριστός τόν ἔβλεπε, τόν παρακολουθοῦσε. Αὐτός ἐνόμιζεν, ὅτι δέν ἔχει κανένα, καί ὅμως ὁ Χριστός περίμενε τήν κατάλληλη ὥρα. Αὐτό μᾶς βοηθεῖ νά βγάλωμε ἕνα δίδαγμα:ὁ Χριστός φροντίζει γιά ὅλους μας. Ναί, ὁ Χριστός φροντίζει γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ἀκόμα καί γι’ αὐτούς, πού Τόν βρίζουν, Τόν περιφρονοῦν καθημερινῶς, πού ἁμαρτάνουν.

Ἀδελφοί μου, αὐτή ἡ ἀλήθεια θά πρέπει νά ἀφήσουμε νά ἀντηχήςῃ βαθειά μέσα μας. Πόσες φορές νομίζουμε, ὅτι στίς δύσκολες στιγμές τῆς ζωῆς μας δέν ἔχομε κανένα...Νομίζομε, ὅτι στή δυσκολία δέν ὑπάρχει κανείς δίπλα μας, οὔτε συγγενεῖς, οὔτε φίλοι. Βλέπομε, ὅτι ὅλα καί ὅλοι μᾶς ἔχουν ἐγκαταλείψει. Ἕνας ὅμως δέν μᾶς ἐγκαταλείπει ποτέ. Μόνον Ἕνας, ὁ Χριστός. Αὐτός παρακολουθεῖ, περιμένει τήν κατάλληλη εὐκαιρία, τήν κατάλληλη δική μας ψυχική προετοιμασία καί τότε ἐπεμβαίνει. Αὐτό τό πιστεύομε; Αὐτό τό παραδεχόμεθα; Ὅμως εἶναι γεγονός: ὁ Χριστός φροντίζει γιά ὅλους μας.

Εὔχομαι στόν Ἅγιο Θεό νά πιστέψωμε καί νά κατανοήσωμε αὐτή τήν ἀλήθεια. Θά εἶναι ἡ μεγάλη μας παρηγοριά καί ἡ Ἐλπίδα μας!


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ